Soms heb ik ook van die momenten, maar die zijn in het laatste kwartaal op een hand te tellen. Waarschijnlijk zijn het ook beelden die ik heb opgedaan in de talloze afleveringen van Sex and the City en Lipstick Jungle of een ander niet noemenswaardige televisie serie. Of zo’n chicklit van Jill Mansell wat alleen maar gaat over vriendinnen, mannen, chardonnay en livin’ the good life. Al hebben ze allemaal last van een misere of twee.

In hoeverre hebben deze series (die me onderhand allemaal bekend zijn) z’n effect op me? In hoeverre bepalen deze shows hoe ik naar m’n eigen leven kijk? Is het het leven wat ik soms te saai vind of is het het oordeel over m’n leven wat het saai maakt. Ondertussen word ik naast de bovenstaande wijn, vriendin en shopscene ook vaak erg blij van een dagdroom over een Johnny Depp lookalike die mij weet te overwinnen en me zoent alsof ik de enige in de wereld ben. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat m’n huidige leven en liefde er dan ineens schraal tegenaf steekt. En eigenlijk is dat zo stom!

Ik weet onderhand ook hoe het voelt om wel tevreden te zijn met wat er op dat moment is, maar dat zicht raak ik momenteel een beetje kwijt en verlies me weer in de talloze dagdromen. Dan staat mijn huidige leven in schril contrast met hoe het ook zou kunnen zijn, hoe ik eigenlijk wil dat het is. Maar de realiteit is dat m’n bankrekening niet toereikend is om 15 nieuwe exemplaren van die mooie pump aan te schaffen of een hele avond door te zakken met cosmopolitans of margharitas. Of ben ik niet het type dat van club naar club danst. Al wil ik dat af en toe nog zo graag. Het zou alleen mooi zijn om dat te kunnen accepteren, ALTIJD.

Toch hieronder nog even een lijstje van wat ik allemaal wil, gewoon omdat het kan:
Binnenstappen bij de Dolcis en een nieuw paar laarzen en twee paar nieuwe pumps kopen.
Een nieuw geurtje kopen van Jean Paul Gaultier bij Ici Paris
Naar de kapper gaan en er een leuk kleurtje in laten zetten
De H&M of Steps inlopen en me niet laten beperken door het saldo op m’n rekening
Bij CafeCafe me tegoed doen aan de heerlijke cocktails
Cadeautjes kopen voor iedereen die ik ken
Thiadmer en mij een nieuwe bril aan laten meten
Of nog beter, m’n ogen laten laseren
Een vette reis boeken naar Thailand, Costa Rica of Nieuw Zeeland.

Dussssssss, dat is nogal wat en het heeft allemaal met geld te maken. Blijkbaar vind ik dat ik niet genoeg geld heb en heb ik ook nog steeds de overtuiging dat geld m’n problemen oplost. Als sneeuw voor de zon doet verdwijnen. Daarom visualiseer ik nog altijd dat ik de staatsloterij win of dat ik tijdens het internetbankieren stuit op een verrassende bijboeking van 350.000,-. Maar tot op heden zit er diep van binnen een overtuiging dat zoveel geld niet voor mij is weggelegd. Heel jammer en best wel stom. Veel van deze overtuigingen zijn self fulfilling prophecies zodat het ook ver weg blijft. Hoe ik dat kan veranderen ben ik nog niet helemaal over uit, maar het besef is er in ieder geval.

Ik wil ervan uit gaan dat er een tijd is en een tijd komt dat ik met m’n visa gold kaart kan zwaaien en m’n hele vriendenkring kan trakteren op cadeautjes zonder op de centen te letten en mezelf compleet te buiten kan gaan in de steps of Cinderella. Tot die tijd kan ik gaan zitten sippen, maar eigenlijk heb ik het zo slecht nog niet. Kaartjes voor concerten win ik momenteel aan de lopende band en heb ik best veel leuke vriendjes en vriendinnetjes en die Johnny Depp lookalike is m’n eigen Thiad misschien niet, maar nog altijd is ie precies de lekkere vent waar ik blij van word. Nu gewoon nog veel tijd blijven besteden aan visualiseren en dan komt dat laseren en shoppen en reizen vanzelf

Ik heb werkelijk waar geprobeerd om alleen m’n eigen mening te laten tellen. Maar wanneer het gaat om werk, sollicitaties en wat je nieuwe baas wel niet van je zal denken als hij alle uitspraken, zwaktes en onzekerheden van je leest, dan verdwijnt mijn ruggegraat binnen luttele seconden. Dan zakt de moed me in de schoenen en laat ik het schrijven voor wat het is. Dat noem ik nou niet echt een hardc0re schrijver, maar goed, weer een werkpunt op het lijstje erbij.

In de afgelopen tijd ben ik me wel gaan afvragen waar de grens ligt van vrijuit spreken. Kun je vertellen dat je bang bent om fouten te maken in je werk, of dat je bang bent dat je er niet tussen past, of kun je vrijuit spreken als het gaat om je minder sterke kanten. En dan vervolgens komt de vraag, wie mag het lezen, wie kan het lezen, voor wie schrijf ik het en voor wiens ogen is het net teveel inside information. In het hele hyves-twitter-msn-tijdperk is het moeilijk onderscheidt te maken wat voor welke ogen bestemd is.

Maar misschien moeten we nog een stapje terug. Het is een constatering dat bovenstaande programma’s en websites meer en meer voeten aan de grond krijgen. En niet alleen mijn oud klasgenoten of zelfs leeftijdsgenoten maken er dankbaar gebruik van. Zelfs mijn vader, moeder en oma heb ik onlangs mogen begroeten, dit is toch een categorie die we vaak scharen onder digibeten, maar niets blijkt minder waar. Voor platformen als hyves zetten we veel opzij, want er gaat ineens weer een hele wereld voor ons open.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik net zo hard meedoe om mijn profiel zo gepimpt te krijgen dat er van mijzelf een goedkeurend knikje vanaf kan (en met mijn hoge eisen wil dat nog wel eens duren). Dat andere mensen denken: jeetje wat een leuke hyves, dat moet dan ook wel een leuke meid zijn Daarbij kijk ik dan ook wel eens hoe het met ‘ de ander’  is. Een klasgenootje van vroeger waar je toch altijd wel heimelijk tegenop keek. Een ex-vriendin, waarmee het contact vanzelfsprekend niet echt prettig is verbroken, waarvan je benieuwd bent of ze het nét zo leuk doet als jij of een oude geliefde waarvan je een teken hoopt te zien dat hij echt vreselijk miserabel is zonder jou. Al deze ‘wensen’ zijn er om mijn eigenwaarde wat op te schroeven ten koste van de ander. So much for altruïsme…

En dat brengt mij bij de slotsom. Waar ga ik heen met dit geblog en gehyves. Wat doe ik voor mezelf en wat doe ik voor de ander. Ergens hoop ik dat de ander dit ook leest en dan denkt dat die Esther het helemaal zo slecht niet doet, dat ze toch niet zo’n slechten-één is en dat ze er in vergelijking tot de mavo toch wel een stuk op is vooruitgegaan ;D Aan de andere kant wil ik ook wel dat ‘de ander’ me eens gestolen kan worden. Dat ik niet het gevoel heb dat ik moet oppassen met wat ik schrijf en dat wat ik zeg gehoord mag worden, al is er geen mens die het leest. Dat het mijn keus is van woorden met een heldere intentie. Dit ligt bij mezelf en om deze intentie kracht bij te zetten druk ik nu op de knop ‘publish’ .

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik er ook wel een handje van heb om te zeggen: “Morgen, dán ga ik echt minder snoepen of als het onze trouwdag is, dán ga ik een nieuwe sport zoeken of 1 januari, dán wordt ik pas echt gelukkig.” Nu zal iedereen zeggen dat dat laatste natuurlijk niet aan de orde is, want het gaat alleen maar om bewegen, geld of minder eten en gelukkig worden staat daar los van. Toch denk ik dat dat niet helemaal waar is. We hebben namelijk nogal de neiging om te leven voor later. Om nu nog even lekker te leven, maar per 1 januari gaan we wel afzien, in de hoop dat we tegen die tijd de motivatie hebben gevonden om het dit keer wel echt vol te houden. Maar ik ben bang dat ik die illusie per direct ga ontkrachten. Morgen blijft altijd morgen en als je het nu niet doet, is de kans groot dat het nooit komt. Het lijkt zo belerend en zo met het wijzende vingertje, maar ga maar eens na. Wanneer heb je voor het laatst jezelf iets voorgenomen voor drie weken later en het goed kunnen volbrengen? Daarentegen, als je iets leuk vindt of ergens zin in hebt en je doet het meteen heb je er meteen plezier van.

Er zit natuurlijk wel een verschil in leuke dingen bedenken en gaan doen of je 3 weken van te voren voor te nemen dat je gaat stoppen met roken. Want dat laatste is vaak niet echt iets waar je naar uitkijkt. Toch denk ik dat ook minder leuke dingen makkelijker worden als je meteen je zinnen er op zet en je er een begin mee maakt. Vaak ben je in ieder geval al trots op jezelf dat je er mee bent begonnen en dat is toch al een groot gewin? Dan wordt het de volgende keer weer een klein beetje makkelijker en die keer daarop ook weer, etc. etc. etc.

Als ik voor mezelf naga wat ik graag meer of minder zie in m’n leven (als is het vanaf 1 januari, nu of over 5 maanden) dan hoop ik dat ik nog meer voor mezelf leef dan dat ik nu doe. Ik denk nog heel vaak dat er dingen niet voor mij weggelegd zijn en ik mezelf niet lekker moet maken met dingen die toch nooit gebeuren. Maar aan de andere kant, waarom niet?! Je kunt jezelf zo gemakkelijk klein houden en uitstellen van hetgeen je nou echt leuk vindt. Maar waarom eigenlijk? Ik denk dat mijn leven een stuk leuker is als mezelf wel ga toestaan te dromen en vervolgens die dromen na te leven.

Eigenlijk weet ik nog niet zo heel goed wat hetgeen is waar ik blij van wordt. Is dat een carrièrevrouw worden met de bijbehorende auto, laptop en de o zo bekende status, of is dat een backpacker worden en echt de wereld rond in 3 maanden of 3 jaren, of is dat nu settelen in een écht rijtjeshuis, met een wolk van een baby en een schat van een hond en met als enige taak in de hele dag het huishouden? Dat zijn zo’n beetje de drie opties en al zijn ze hier en daar erg uitvergroot, de basis is wel zoals ik ‘m voor me zie. Werk, reizen of settelen? Het is wel enigszins zwart/wit, want ik kan me niet voorstellen te reizen wanneer ik gesettled ben en het wolkje gewoon mee te nemen of een leuke baan te hebben waar de status niet zo aan vast zit. Het is zo of – of in plaats van en – of – en…

Ik denk dat dat mijn goede voornemen voor nu is, niet voor volgende week of voor 1 januari, maar voor nu. Kijken hoe ik mezelf eigenlijk zie en waar ik nou echt blij van wordt… En als ik daar dan uit ben, dan moet ik m’n eigen advies misschien maar op gaan volgen en er naar gaan handelen (al lijkt me dat wel doodeng, dan heb je er ook echt de verantwoordelijkheid voor en mocht het misgaan, tsja dan weten ze je te vinden natuurlijk). Maar ik hou je wel op de hoogte of het mrs. president wordt, óf mrs. mommy, óf mrs. travel. Of wie weet, wel alledrie tegelijkertijd

Daarom maak ik hier voor mezelf een stappenplan. Een plan waarin tot op detail beschreven staat wat wél en wat níet te doen. Een soort van Eerste Hulp Bij Stress. Allereerst is daar het allesbeslissende moment om even stil te staan bij alles wat onder de huid schuil gaat. Dan is er ergens een kriebel (noem het m’n geweten, m’n gezonde volwassene of m’n hogere zelf) die tegen mezelf zegt dat ik maar even moet stoppen met rennen. Als ik die even aan het woord laat heb ik de helft al gewonnen. Dus deze stap is wel kritiek. Dat het de eerste is, wil niet zeggen dat het de makkelijkste is. Juist deze drempel zorgt er voor dat ik erg eerlijk naar mezelf moet kijken al vind ik dat vaak helemaal niet leuk. Het haalt me uit een soort van vanzelfsprekendheid en als ik iets eng vind is het voor iets kiezen waarvan ik niet 100% weet wat het me brengt. Maar zoals Deepak zo mooi zegt: de grootste kansen liggen in de onzekerheid. Dus dan toch nog maar even in de spiegel kijken en stoppen met rennen. Who knows what it will bring…

Vervolgens beslaan alle volgende stappen uit maar één ding: goed voor mezelf zorgen, zoals mijn eigen Socrates mij heeft geleerd. Het zijn verschillende stappen en voor elke gebeurtenis is er weer een andere manier, maar goed voor mezelf zorgen is de sleutel. Om daar goed achter te komen is vaak toch wel lastig. Want welke keuzes wil ik maken, welke keuzes ga ik maken en wat is nu werkelijk goed voor me? Ik heb echt een aantal wensen voor de nabije toekomst.

Aan de ene kant is daar gaan settelen, samen kinderen krijgen, thes.nu echt opstarten, daar van kunnen leven, of juist vrijwilligerswerk blijven doen op de peuterspeelzaal, nieuwe opleiding in die richting doen en daarin verder gaan, een ‘echt’ huisje hebben ipv anti-kraak wonen met de bijbehorende poezen en honden. Aan de andere kant is daar de wat meer onzekere kant des leven, de hele wereld rondreizen, wonen in New York, of Costa Rica, thes.nu vorm geven en daar vet rijk mee worden, een VW busje opknappen en een half jaar door Oost-Europa cruisen, met schilderen m’n huur kunnen betalen, documentaires maken en verhalen filmen met Thiadmer.

Het ene hoeft het andere zeker niet uit te sluiten en een aantal dingen staan ook zeker wel te gebeuren (kinderen komen er, one way or the other) alleen wanneer is dan nu de vraag. Wat is voor nu mijn leven en wat komt later, dat is nu voor mij de grootste hamvraag. En hier komt dan ook dat stemmetje weer om te hoek kijken. Want wat ik mezelf wil blijven realiseren is dat alles mogelijk is, maar ik moet het wel echt willen. Ik moet het niet willen om de status, of omdat het leuk op m’n hyves staat of omdat ik mezelf daar een raar soort macht mee verleen. En dat stemmetje weet me feilloos te vertellen welke kant voor nu het beste voelt. Nu is het nog zaak om dat goede stemmetje te onderscheiden van dat ‘evil’ stemmetje.

Al met al kom ik zojuist tot de conclusie dat mijn grandioze stappenplan maar uit 2 stappen bestaat. Mooi stappenplan Aan de andere kant, dit komt de eenvoudigheid wel te goede. Zo kan ik het in tijden van stress nog wel goed onthouden. Stap 1 is stilstaan en stap 2 is goed voor mezelf zorgen. Kan het leven zo makkelijk zijn? Ik wil geloven van wel. In dat geval is het pas echt grandioos.

Daarom ben ik in m’n element wanneer ik een kringloopwinkel binnenloop en me uren tussen de boeken kan vermaken. Er zijn altijd een paar soorten artikelen waar ik naar uit kijk. Allereerst de hierboven genoemde boeken. Ik kijk altijd uit naar goed geschreven romans, praktische reisgidsen en vooral de esoterische zelfhulpboeken zijn zeer aan mij besteed. Daarbij ga ik altijd even door de bordspelletjes (een leuk spelletje is nog nooit iemand slechter van geworden) en eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik ook toch even door de schoenen heen sneup. Ooit heeft me dat een mooi stel rode pumps opgeleverd. Jammer genoeg was het dan toch ook echt wel de kwaliteit die je er van kan verwachten en was daar de zoveelste miskoop. Maar dat kan me de volgende keer zeker niet tegenhouden om weer net zo hard een stel crappy pumps aan te schaffen.

Om deze alternatieve koopdrang wat meer leven in te blazen, zet ik naast de kringloopwinkels ook m’n zinnen op de zogenoemde vlooienmarkten. Vroeger ging ik al regelmatig met m’n ouders naar de grote overdekte vlooienmarkt in Eelde. Daar mocht ik dan ook altijd wel iets leuks kopen, ik ben er destijds wel weggekomen met een heel legio suske en wiskes, een mini naaimachine (die vervolgens meteen achter in de kast is verdwenen), kinderboeken, spiegels (dat was in m’n spiegeltijdperk), tal van fotolijstjes en meisje als ik was, ik stopte altijd bij de sieraden. Nu ik ouder ben is mijn interesse wel iets verschoven, maar boeken en sieraden trekken nog altijd mijn aandacht. De naaimachines heb ik daarentegen vanaf dat moment gelukkig links laten liggen.

Ik moet zeggen dat ik deze terreinen wel aardig heb onderzocht en ik ben wel klaar voor de volgende stap in tweedehands-land. Dus daarom staan we morgen op de zogenaamde ‘Supervlooi’ in het FEC (Leeuwarden). We hebben weer eens een grote schifting gemaakt in al onze huisraad en er is een mooie voorraad aan verkoopspul uit gekomen. Dus wie morgen (zondag de 23^e) niets te doen heeft en nog heel hard een emmer, analoge fotocamera, ikea stoel, koepeltent, plastic borden, COMPLETE puzzel van wel 1000 stukjes of een kinderwagen nodig heeft: komt dat zien, komt dat zien!

Om onze winst (inkomsten-kosten) wat hoger uit te doen komen hebben we Thiadmers zeer enthousiaste neefje uitgenodigd om het verkopen aan over te laten. Thiadmer geeft aan iedereen met puppy-ogen alles voor een kwartje weg en hoe altruïstisch dat ook mag zijn, ik heb er natuurlijk weinig aan. Dus hebben we sales manager, in de vorm van Durk, ingeschakeld. Als iemand z’n charmes in de strijd kan gooien is hij het wel, dus ik verwacht er nogal wat van.

Mocht er dus nog iemand zijn die ik blij kan maken dan doe ik dat natuurlijk graag, dus kom maar even langs. Ik zorg wel voor een vriendenprijsje. En op deze manier zijn we allebei geholpen. Jij hebt er een naaimachine bij (een maxi welteverstaan) vergezeld door een prachtig stel rode pumps en ik m’n kick. Een overtuigende win-win situatie als je het mij vraagt.

Hier zullen wij (Thiadmer en ik) binnen afzienbare tijd onze eigen ideeën, concepten, creaties en verdere uitspattingen aan de wereld laten zien. Take a sneak peak

I’ll keep you posted!

‘The Secret is een film en documentaire waarin het thema – The Law of Attraction – centraal staat. In The Secret wordt uitgelegd hoe je “de Wet van de Aantrekkingskracht” kan aanwenden om iets te bereiken. Enkele van de technieken zijn “het zetten van een intentie” en “visualisatie”. Volgens de film kan men op die wijze een goede gezondheid verkrijgen, zijn/haar droombaan verkrijgen en de relatie die je wil.’

Vrij vertaald kun je het universum zien als een postordercatalogus waarin je je bestelling kunt plaatsen. Mooi voorbeeld is hoe één van de sprekers in de film weet te vertellen dat hij altijd een vrije parkeerplek visualeert waar het hem het beste uitkomt en meer dan 95% van de tijd komt het uit. Nu kun je al je scepsis hier op loslaten en het afdoen als kwakzalverij. Of zoals een tegenstander van dit fenomeen in ‘Rondom Tien’ vertelde is het een egoistische manier van zaken doen. Je bent alleen maar heel verwend bezig met ikke ikke ikke en de rest kan stikke. En zo zijn er veel mensen die hier alles behalve positief tegenover staan.

Begrijp me goed, iedereen heeft recht op z’n mening, al staat die lijnrecht op die van mij. En iedereen heeft het goed recht om dit soort zaken in twijfel te trekken. Daarentegen heb ook ik weer recht op mijn mening en mag ik hier wel de positieve kanten van in zien. Wat mij bijna elke keer opvalt is dat de opponent van deze documentaire zelf vaak wel een dosis positiviteit kan gebruiken. Met het volgende ga ik waarschijnlijk een aantal van deze negatievelingen achter me aan krijgen, maar ik ben van mening dat ze in een vicieuze cirkel ronddwalen. Mensen willen negatief blijven. Dat is vaak ook makkelijk. Dit zijn we gewend. Het is een bittere pil om te slikken, maar positief zijn kost echt meer moeite dan negatief zijn en vaak negatief blijven.

Dit laatste weet ik uit eigen ervaring. Jarenlang ben ik wakker geworden met louter negatieve gedachten en het kostte me dan ook wel de nodige moeite om toch de spirit te pakken te krijgen. Tegenwoordig snap ik redelijk wat er intern allemaal aan vooraf kan gaan en dat een negatieve gedachte een oorsprong heeft. Vaak is dat angst, boosheid en onzekerheid (wat vaak weer uit angst voort komt). Die gedachten die er dan vrij komen zijn nou niet echt prettig te noemen en zijn ook weinig productief. Ikzelf heb nooit veel werk uit handen gekregen met boodschappen als: doe nou eens je best, schiet eens op, je kan er ook niets van en wat denk je wel niet.

Al spreek ik er hierboven wel overwegend lovend over, toch kleeft er aan dit onderwerp voor mij ook een nadeel. Ik heb erg veel moeite gedaan om in de afgelopen tijd te ontdekken wat er in me omgaat en te determineren wat er als kerngedachte in me schuilt. De boodschappen die ik eerder schetste zijn me niet onbekend en nu is er dan het dilemma. Moet ik – no matter what – positief blijven denken en me suf visualiseren, of geef ik ook aandacht aan die gedachten die me af en toe zo plagen. Moet ik, wanneer ik me hondsberoerd voel, blijven denken dat er niets aan de hand is? Omdat wanneer ik dat wel doe, ik het ook daadwerkelijk erken en het manifest wordt. Of geef ik alle hersenspinsels de ruimte, ook al is de één wat positiever dan de andere? Na lang beraad heb ik toch besloten trouw te blijven aan hetgeen er in me omgaat. Al ben en blijf ik van mening dat negatieve gedachten niet productief zijn voor ons mensen en we er ons liever vandaag dan morgen van ontdoen. Ontkennen van wat er van binnen speelt is niet het antwoord.

Als ik het zo een beetje bekijk en schematisch plaats in een stappenplan is er allereerst aan onszelf toegeven dat wat er in ons binnenstebinnen afspeelt er mag zijn, of het nou positief, negatief of allebeide is. Wanneer we dat onder de knie hebben (neem er maar een decennia of 2 voor) dan denk ik dat je a la ‘The Secret’ je best kunt concentreren op het positieve deel in jezelf. Maar wat welke goeroe, boeddha, godheid of persoonlijke held je ook wijs maakt, alles wat je voelt mag er zijn, al helpt het je geen zier. Wat heb je tenslotte aan een nieuwe keuken, de knapste man ter wereld, 350.000 euro, 1000 aanbidders, rust in de Ardennen en een nieuwe BMW als je van jezelf geen bestaansrecht krijgt?

Daarentegen komen met het afsluiten van periodes ook weer nieuwe periodes aan bod. Zo heb ik, in tegenstelling tot eerdere berichten, nu een weekinvulling als management assistente. Alsof het zo heeft moeten zijn krijg ik een half uur na het betreffende afscheid het bericht dat de baan van mij is. Zoals mij die dag werd verteld was het een etmaal met een gouden randje. Zo eentje die je in de analen plaatst en 30 jaar later nog eens heugelijk aan je kleinkinderen verteld. Dus afscheid is vaak niet zo definitief als het van tevoren lijkt. Het blijft een feit dat het rotwerk is en daar hoeven we ook geen andere benaming voor te verzinnen. Het is wat het is, maar er iets moois van maken is geen schande.

Zoals gezegd is deze dame vanaf heden management assistente en al is het tijdelijk (opvulling van zwangerschapsverlof), ik voel me gezegend dat deze kans zich heeft voorgedaan. Ik heb er enerzijds keihard voor gewerkt, maar het lot heeft wel een handje geholpen en daar ben ik dan ook tot diep in m’n tenen dankbaar voor. Om die, onderhand beroemde, donderdag wat extra zwaarte te geven en de nieuwe tijd goed in te luiden heb ik een tijdje geleden besloten dat mijn dreads ook bij die tijd mochten blijven. Dus heeft Thiadmer mij verwend door mij mee te nemen naar de kapsalon van Kees de Bruin waar ik heerlijk in de watten ben gelegd en waar ik 4 uren later met een kort, chocoladebruin kapsel vandaan kwam. Eerlijk is eerlijk, het doet me wel goed, zowel van binnen als van buiten. Want dit straalt toch wel iets meer volwassenheid uit en met 27 jaar in de pocket is dat niet zo erg.

Dus het moraal van dit verhaal is dat het einde (zoals door vele ouders, grootouders en overige wijze mensen al vele malen is gezegd) niet altijd een einde hoeft te zijn. Wanneer het ene verhaal ophoudt is er ruimte voor een volgende en daar is niets mis mee. Feit blijft dat nieuwe verhalen vaak wel spannend zijn en spannend is niet per definitie leuk. Controlfreak als ik ben hou ik de touwtjes toch nog graag wat in handen en nieuwe spannende verhalen gaan daar slecht mee samen. Maar als ik heel diep van binnen kijk ben ik dan toch trots dat ik na 15 maanden hard zwoegen nu 3 keer in de week in Jean-Six met The Pierces op de achtergrond naar Dokkum mag cruisen om lekker aan het werk te gaan. Lang leve something old AND new!

Als we het nu toch over werkervaring hebben, er houden me een aantal dingen bezig. Waaronder vooral de vicieuze cirkel waar ik toch wel enigszins in blijf hangen. Ik heb onderhand op een twintigtal vacatures gesolliciteerd die echt in het werkveld communicatie liggen. Daarin wordt eigenlijk altijd substantiele werkervaring gevraagd. En deze heb ik tot op heden nog niet op kunnen doen. Daarentegen ben ik gemotiveerd als een konijn die je een wortel voor houdt, maar die werkervaring blijft me nekken. Ik heb bij bijna alle afwijzingen gevraagd waarom ze de voorkeur aan een ander geven en tot nu toe is altijd de uitleg geweest dat ik te weinig ervaring heb. Ik zou zo graag willen dat er één werkgever is (waar ik dan toevallig ook nog bij solliciteer) die daar doorheen wil kijken.

Terugkomend op het afgelopen gesprek. Het was dan eindelijk tijd voor het eerste sollicitatiegesprek. Ik heb alle voorbereiding zorgvuldig getroffen, waaronder een leuk nieuw truitje kopen, boeken over solliciteren doorgelezen, aan de bak op uitzendinggemist.nl gekeken en gesurft op internet voor de meest recente tips. Dus ik ben volledig beslagen ten ijs in de auto gestapt en met wel de nodige zenuwen het gesprek ingegaan. Maar eerlijk gezegd zijn de zenuwen niet nodig geweest. Het was een leuk gesprek, ik heb mijn zegje kunnen doen en in de feedback kreeg ik terug dat ik enthousiast en gemotiveerd ben en dat zijn de dingen waar ik zelf invloed op heb, dus in dat geval is het gesprek geslaagd. Het is alleen jammer dat er een andere kandidaat was die veel meer werkervaring had dus is daar in eerste instantie de voorkeur naar uit gegaan. Wat doet het toeval nou, deze mevrouw heeft nog een sollicitatie lopen en daar krijgt ze donderdag a.s. uitslag van dus ik hoop tot in m’n dikke teen dat het een baan is die ze niet wil en niet kan laten lopen en natuurlijk dat de werkgever haar ook wil. Het is nu dus toch van een aantal factoren afhankelijk, maar ik wil goede hoop blijven houden. De baan lijkt me een buitenkansje om weer een leuke ervaring m.b.t. werk te krijgen want daar heb ik zo onderhand wel behoefte aan.

Mocht ik in dit geval achter het net vissen dan wordt het uitkijken naar de volgende stap. Deze onzekerheid maakt me wel wat gespannen want ik wil nu toch wel heel graag weten hoe m’n werkende leven er uit komt te zien. Dus mocht iemand nog een zeer gemotiveerde, creatieve én enthousiaste communicatie medewerker nodig hebben houd ik me ten zeerste aanbevolen. Een afwasje hier en daar deins ik niet voor terug en wat ondefinieerbare pakketjes afleveren bij deze of gene kan ik ook best goed. Misschien kan ik hier en daar nog een communicatieplannetje schrijven of de website bijwerken, dan zit ik in ieder geval goed met de relevante werkervaring op m’n cv.

Wat donderdag beteft én de uitslag van de huidige buitenkans hou ik je hier op de hoogte. To be continued…

Terwijl Thiadmer net prinsheerlijk aan Mario kart was begonnen en bloedje fanatiek zijn races reed ging bij mij het lichtje uit. De pasta was weer retour evenals de rest wat er in mijn buik huiste. Toen het na een paar uur nog steeds niet voorbij was is Thiadmer (de schat) met mij lijkbleek naast hem als een gek naar het Antonius in Sneek gescheurd waar de ietwat vergrijzende dokter mij wist te vertellen dat ik alleen wat last had van een maag ontsteking. Een paar pillen mee naar huis en off you go.

Om een lang verhaal kort te maken, nu week later ben ik weer redelijk hersteld maar ik kom er wel achter dat ik mijn lichaam af en toe met wel iets meer respect mag behandelen. Ik blijf toch vaak maar oeverloos doorgaan en zodra ik een beetje energie heb ik door het huis heen ren om de afwas, was, huiswerk etc te doen. Dan ga ik net zolang door totdat ik moe word en ik noodgedwongen rust neem. Er schijnt zoiets te zijn als een gulden middenweg, maar die heb ik nog niet echt ontdekt. Het is toch vaak hollen en stilstaan. Dus dat lopen ipv rennen is een kunst die ik nog niet echt onder de knie heb.

Daarbij komt dat ik toch ook nog erg vaak gespannen ben. En die spanning raak ik lang niet altijd kwijt. Wat ik heb geleerd in de afgelopen tijd is dat uitspreken helpt en dat klopt, dat heb ik aan den lijve ondervonden. Maar dan is de spanning vaak toch nog niet weg en omdat ie zo vervelend is wil ik gewoon weg hebben. Want wanneer die spanning er zit hangt het zo rond m’n solar plexus (middenrif) en dat veroorzaakt al snel misselijkheid. Dus om dat een halt toe te roepen heb ik niet zo lang geleden een afspraak gemaakt met mijn schoonheidsspecialiste die ook reiki behandelingen doet. Jammer genoeg was dat afgelopen woensdag en zat er nog een ontsteking waardoor de behandeling niet mogelijk was. Beetje jammer. Maar over 2 weken hebben we een herkansing.

Dus zoals ik het nu bekijk hang ik nog wat een in vicieuze cirkel. Ik zal zaterdag of zondag ongetwijfeld iets hebben gegeten wat verkeerd is komen te liggen, maar feit is wel dat er jarenlange spanning rond dat punt zich heeft opgehoopt. Ik blijf mijn mentale deel in ogenschouw houden door toch iets minder te rennen en van mezelf te vergen en de dingen waar ik gespannen over ben misschien wat meer relativeren (there’s nothing to fear except to fear itself). Daarentegen kan het volgens mij geen kwaad om het fysieke deel ook even een handje te helpen. Dus over anderhalve week mag ik alsnog een reikibehandeling ervaren.

Tot die tijd doe ik gewoon lekker mee met Mario Kart en laat ik de afwas gewoon lekker nog een dagje staan. Mijn buik heeft alle energie wel nodig die het kan gebruiken. Anybody got some chickensoup?